Een weekend in een sporthal vol jongleurs
Sinds maart ga ik op donderdagavond naar een jongleerclub in de gymzaal van een basisschool hier in de buurt. Het is geen vereniging met leden en contributie, eerder een groepje van tien tot vijftien mensen dat de zaal huurt en een pot koffie meeneemt. Daar hoorde ik van de conventies: weekenden waarop jongleurs uit de wijde omtrek samenkomen in een sporthal, om te oefenen, les te geven en te kijken wat anderen kunnen.
De conventie van dit voorjaar was in een sporthal in een klein stadje een uur ten noorden van ons, van vrijdagavond tot zondagmiddag. Er waren ongeveer tweehonderd mensen, van kinderen van acht tot een man van in de zeventig die met vijf ringen jongleerde terwijl hij met de organisatie stond te praten. Je kon slapen in de turnzaal ernaast, op je eigen mat, wat ik gedaan heb en niet nog eens doe.
Het programma bestond uit workshops die de deelnemers zelf aanbieden, op een groot vel papier bij de ingang: wie iets wil leren, schrijft een tijd en een onderwerp op, en wie het wil leren, komt opdagen. Ik deed er vier:
- de omgekeerde cascade, waarbij de ballen over in plaats van onder de vorige worden gegooid;
- de douche, een cirkelpatroon waarin één hand alleen hoog gooit en de andere alleen doorgeeft;
- de beginselen van knotsen, met geleende knotsen;
- een uur over siteswaps, waarover later meer.
Het mooiste was de zaal zelf. Overal waar je keek hingen ballen, knotsen, ringen en diabolo’s in de lucht, en iedereen liet dingen vallen, ook de mensen die echt goed waren. Niemand keek ervan op. Na het eerste uur durfde ik midden in de zaal te staan in plaats van in een hoek.
Ik kocht er drie knotsen van een tafel met tweedehands spullen voor vijfendertig euro en een set van vijf ballen van honderdtwintig gram. De knotsen bleven tot na de jaarwisseling in de kast liggen. Daarover komt nog een eigen stuk.